Я пачынаў у сярэдзіне дзевяностых, у рэабілітацыйнай зале, дзе яшчэ не было ультрагуку. Былі рукі, стол і пацыент пасля траўмы. Праз трыццаць гадоў я ўсё яшчэ лічу, што гэтага дастаткова, калі добра разумееш, што адбываецца ў целе спартсмена ў канцы доўгай гонкі.
Я працаваў на трох Алімпійскіх гульнях і больш як дзясятку чэмпіянатаў свету і Еўропы. У біятлоне цела павінна працаваць пасля стральбы гэтак жа дакладна, як да яе, у хакеі аднаўленне ідзе ў перапынках паміж перыядамі. Я выязджаў на цэлыя сезоны, праводзіў спартсменаў на старт, а вечарамі сядзеў у гатэльных нумарах з тэйпам і масажным алеем.
У Гіжыцку я вяду кабінет, куды прыходзяць спартсмены і людзі, якія хочуць рухацца без болю да глыбокай старасці. Кожны візіт пачынаецца з размовы і агляду. План тэрапіі павінен лёгка тлумачыцца. Калі я не магу апісаць яго ў некалькіх сказах, значыць, мне трэба яшчэ падумаць.
Я працую рукамі. Астатняе робяць час і паслядоўнасць пацыента.